27 Mayıs 2013 Pazartesi

Öyle bir geçer zaman ki

Öyle geçer işte, sen nasıl geçtiğini anlamadan.. arkanı dönüp baktığında "vay anasını arkadaş" dedirtecek!

Defterden silmek terimi alın yazım benim.
Bazen en sıkıştığım an o an işte "SENİ HAYATIMDA İSTEMİYORUM" deme anı...

Mesela ömrü boyunca beni yok saymış insanlar var. Varlığımı GAYET iyi bilen ve beni görmezden gelip hayatına devam eden. Sonra birgün yolda yürürken adımı seslenme cesaretleri olan. Çünkü mecburi arkabağlığımız var.

Bugün karşıma çıkıp "Geçmişte HATALAR yapıldı OLDU BİTTİİ GEÇTİ SEN BUNLARI DEĞİŞTİREBİLİRSİN" demeye de cesaretleri var.

Birşeyleri değiştirmek için sebepleri vardır insanların. Bugün karşıma dikilen kimseler için değiştirecek bir sebebim yok.

Benim için bir yabancılar sadece ve ben hala ağırbaşlıyım "YABANCISINIZ" demiyorum yüzlerine.
Üstelik yabancım olan insanlar bile onlardan daha yakın bana!

Bir komşum var hergün selamlaşıyoruz, yüzünü düşmüş görürsem "boşver geçecek" dediğim, sırtını sıvazladığım.. insani bir içtenlikle yapıyorum.

Ama öyle akrabalarım var ki ve ne yazık ki aynı soyadı da taşıyoruz, hiç tanışmıyoruz!

33 yıldır varlığımdan, yaşımdan ,yaptığım işten, yediğim içtiğimden, neredeyse donumun renginden bile haberleri var, benimle arkadaş olmak görüşmek istiyorlar... bunca yıl sonra NEDEN?!!!

Vicdanlarını benle rahatlatmak için olsa gerek diye düşünüyorum hala da iyi niyetliyim aptalca.

Çok sinirliyim bugün, gerçekten sinirliyim olmadığım birini oynamak zorunda kaldığım için kendime, bütünüme ihanet ettiğim için.

İhanetimin sebebi insanları üzerime çemkirtmemek oysa sadece başağrısı çekmek istemiyorum. Onlarla geçirdiğim zaman nasıl ziyan o kadar da eminim ki. Bugün sınırlarım inat ve ısrarla zorlandı!!!!

Allah cezanızı versin!

Akrabanın akrabaya ettiğini akrep etmezmiş derler ya bugün 1 milyon defa dedim.

Yüzünü gördüğüm de, adını duyduğumda hatırladığım rezalet şeyler var.

Şu hayatta öğrendiğim birşey varsa insan gün gelip kolunu da kesip atabiliyormuş.

Benim ailem diyebilecğeim o bütün çoktan bozuldu, inancımı çoktan kaybettim geriye dönüşü olmaksızın, hayatın baştan sonra güç ve tek olma savaşı olduğunu biliyorum.

Bugün kendine inanamıyorum sessizliğime, ağırbaşlı o halime, sakinliğime, hak edilen o cümleleri kurmadığıma...

Bu yaşıma kadar yanımda olmamış kimseyle işim yok. Sonradan olma ve sonradan görmelerle işim yok. Sadece ben varım egoist dünyamın kapısını ancak ben istersem açarım biliyorum ve zamanın hayatın şok oyunlarıyla hayrete düşüyorum...

Yolun bir yerinde kestiğim kolum, parçam artık ne neyimse koktu çürüdü bilmem anlatabiliyor muyum?



Hiç yorum yok: