18 Mayıs 2012 Cuma

Fly me to my MUM:)







Resimlerin arasına yazısını da sıkıştırayım...
Aralıklı olarak böyle anneler günü kutlamalarımız oluyor.
Ailenin anneleriyle bir araya geliniyor, birkaç jenerasyon bir arada gülüşüp yemek yeniyor.
Bu sefer anneannemle düştük yollara.
Hem annem hem anneannem anneler günü için hediyelerini bizzat kendileri seçti; bir arada olmak:)
Uçağa atladığımız gibi Antalya'ya ışınlandık, ışınlanmamız ışık hızıyla değildi ama olsun.
Anneannem yolda çok yorulduğu için yemek saatine kadar Pamuk ve oyunları eşliğinde tüm gün kanepede uzanarak geçirdi.
Annem de bizi beklerken bizim için yaptığı hazırlıktan yorgundu.
Annelerin yorgunluğu insasnın şurasını ezip büzüyor.
Akşam olunca herkese can geldi, giyinip süslenip yemeğe gittik.
Muhteşem bir manzara ve benim küçük ailem, annem & anneannem.
Masamıza menekşeler geldi, annelere hediye, şans o ki anneannem menekşeleri çok sever.
O yorgunluğun üzerine en sevindiği şey menekşeler ve uyku saati evde olmasıydı.
Annem de bizimle olmanın tadını çıkardı, uzundur böyle yemek yeme imkanımız olmamıştı.
Benim çocukluğumda böyle sofralarımız olurdu, ne oldu da birgün bitti ve bir daha olmadı bilmiyorum.
O zaman yemekten sonra onlar konuşurken masada uyurdum. 
Onlar da uzun uzun konuşurlardı bilmem ki o sofraların tadını mı çıkardılar yoksa hafızalarından sildiler..
Herşey bir yana anladım ki ana-kız kavgası hiç bitmiyor.
Annem ve anneannem didişirken ben trafik polisliği yaptım.
Ben de annemle didiştim tabi ki!
Anneannemle didişmedik çünkü torun onun en kıymetlisi, ben ne desem haklıyım:)
Bu arada Pamuk ve Adam'ı çok özlemiştim.
Evde onlarla uyumak, yemek yemek, uyanmak, oyun oynamak, buzdolabını açıp kapamak, bahçeye çıkmak o kadar huzur verici ki..
Uçağa bindiğim de içim fena oldu.
Gözlerim doldu.
Bu sabah ayna da kendime baktığımda gördüğüm ben bile başkaydım.
Anası evladını besler, bakar, giydirir, sahip çıkar, kollar, yıkar, paklar, anasının arkasında yanında olduğunu bilen evlat şımarık olur ama kendine de güveni yüksetir, bilir ki şarlayacağı zaman arkasından gümbürdeyecek biri vardır o da anasıdır.
İşte aynen öyleydim ayna da!
Gömdüğüm korkukularım hortlar gibi olsa da bugün dünyanın en şansı insanıyım.
Gülümsüyorum ve mutluyum.





Hiç yorum yok: